Με την υπ’ αριθ. 446/2026 απόφασή του, το Μονομελές Εφετείο Πειραιώς έκρινε υπόθεση ιατρικής αμέλειας γυναικολόγου, αυξάνοντας τη χρηματική παροχή που είχε επιδικαστεί στην παθούσα λόγω της μόνιμης αναπηρίας και των σοβαρών επιπτώσεων που αυτή είχε στη μελλοντική προσωπική και κοινωνική της ζωή.
Η εκκαλούσα στην υπόθεση εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Παναγιώτη Κουτσουβέλη, του Δικηγορικού Γραφείου Δημητροπούλου – Κουτσουβέλης, όπως αναφέρεται στην απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς
Το ιστορικό της υπόθεσης
Η ενάγουσα είχε απευθυνθεί σε γυναικολόγο το 2018, μετά από ατελέσφορη κύηση. Στο πλαίσιο του ελέγχου πραγματοποιήθηκε κυτταρολογική εξέταση Pap test, η οποία εμφάνισε υψηλόβαθμες ενδοεπιθηλιακές βλάβες του τραχήλου και συνοδευόταν από σύσταση για κολποσκόπηση και βιοψία.
Σύμφωνα με όσα δέχθηκε το Δικαστήριο, ο θεράπων ιατρός δεν προχώρησε στον απαιτούμενο περαιτέρω έλεγχο, αλλά επικεντρώθηκε στον έλεγχο της υπογονιμότητας.
Περίπου δύο χρόνια αργότερα, νέος γυναικολογικός έλεγχος κατέδειξε σοβαρή επιδείνωση και τελικά διαγνώστηκε διηθητικός καρκίνος του τραχήλου της μήτρας.
Ριζική υστερεκτομή και απώλεια της δυνατότητας τεκνοποίησης
Η ασθενής υποβλήθηκε σε ριζική υστερεκτομή μετά των εξαρτημάτων και λεμφαδενικό καθαρισμό πυέλου και στη συνέχεια σε ακτινοθεραπεία, βραχυθεραπεία και χημειοθεραπεία.
Οι θεραπείες προκάλεσαν, μεταξύ άλλων, λεμφοίδημα στα κάτω άκρα, ενώ η ενάγουσα χαρακτηρίστηκε από αρμόδια υγειονομική επιτροπή με συνολικό ποσοστό αναπηρίας 68%.
Κρίσιμη συνέπεια της επέμβασης ήταν και η οριστική απώλεια της δυνατότητας τεκνοποίησης σε ηλικία 38 ετών.
Τι έκρινε το Εφετείο για την ευθύνη του ιατρού
Το Εφετείο έκρινε ότι ο γυναικολόγος επέδειξε αμέλεια, καθώς δεν αξιολόγησε εγκαίρως το παθολογικό αποτέλεσμα της κυτταρολογικής εξέτασης ούτε προχώρησε στον ενδεδειγμένο διαγνωστικό έλεγχο με κολποσκόπηση και βιοψία.
Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, χάθηκε πολύτιμος χρόνος περίπου 27 μηνών, κατά τον οποίο οι αλλοιώσεις εξελίχθηκαν, με αποτέλεσμα η ασθενής να υποβληθεί τελικά σε ιδιαίτερα επιβαρυντικές θεραπείες και να χάσει οριστικά τη δυνατότητα τεκνοποίησης.
Από 30.000 σε 80.000 ευρώ η παροχή του άρθρου 931 ΑΚ
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κρίση του Εφετείου ως προς το άρθρο 931 ΑΚ, σύμφωνα με το οποίο η αναπηρία ή η παραμόρφωση λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση χρηματικής παροχής όταν επηρεάζει το μέλλον του παθόντος.
Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο είχε επιδικάσει για την αιτία αυτή το ποσό των 30.000 ευρώ.
Το Εφετείο έκρινε ότι το ποσό δεν ανταποκρινόταν επαρκώς στις συνέπειες της αναπηρίας και το αύξησε σε 80.000 ευρώ, λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, την ηλικία της ενάγουσας, την οριστική απώλεια της δυνατότητας τεκνοποίησης, τις συνέπειες στην κοινωνική και προσωπική της ζωή, καθώς και τον βαθμό υπαιτιότητας του ιατρού.
Συνολικά 177.794,88 ευρώ
Παράλληλα, είχαν ήδη επιδικαστεί:
- 90.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης
- 7.794,88 ευρώ για ιατρικά έξοδα
- 80.000 ευρώ ως χρηματική παροχή κατ’ άρθρο 931 ΑΚ.
Έτσι, το συνολικό ποσό που αναγνωρίστηκε ότι ο εναγόμενος οφείλει να καταβάλει στην ενάγουσα ανήλθε σε 177.794,88 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής έως την εξόφληση.
Η σημασία της απόφασης
Η απόφαση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως προς την εφαρμογή του άρθρου 931 ΑΚ, καθώς το Εφετείο αξιολόγησε αυτοτελώς τις επιπτώσεις της αναπηρίας στο μέλλον της παθούσας, πέρα από τη χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη.
Το Δικαστήριο έλαβε υπόψη όχι μόνο τις σωματικές συνέπειες της νόσου και των θεραπειών, αλλά και την απώλεια της δυνατότητας τεκνοποίησης, τις επιπτώσεις στην κοινωνική ζωή και τη συνολική μεταβολή των μελλοντικών συνθηκών ζωής της ενάγουσας.
Η απόφαση δημοσιεύθηκε στον Πειραιά στις 30 Ιουνίου 2026.